Tandketting van minnaarsresten

Eens onderdeel van een gefluisterde belofte, nu in stilte zwevend, blijft het Overblijfsel van de Geliefde bestaan waar het vlees heeft gefaald. Deze tand, genomen uit het graf van toewijding, glinstert zwakjes onder zijn zetting, een aandenken aan genegenheid die weigerde te sterven.

Er wordt gezegd dat het toebehoort aan iemand die te diep liefhad, wiens toewijding werd verteerd en bewaard, hun laatste spoor dicht bij de keel gedragen, voor altijd zijn honger fluisterend. Het metaal wordt niet warm door aanraking. De tand herinnert zich.

Liefde vergaat. Toewijding blijft.